Μυῶν ὁ μέν τις βίον ἔχων ἀρουραῖον, ὁ δ᾽ ἐν ταμείοις πλουσίοισι φωλεύων, ἔθεντο κοινὸν τὸν βίον πρὸς ἀλλήλους. Ὁ Ὁ δ' οικόσιτος πρότερος ἦλθε δειπνήσων ἐπὶ τῆς ἀρούρης ἄρτι χλωρὸν ἀνθούσης τρώγων δ᾽ ἀραιὰς καὶ διαβρόχους σίτου ῥίζας, μελαίνη συμπεφυρμένας βώλῳ, « Μύρμηκος, » εἶπε, « ζῆς βίον ταλαιπώρου, ἐν πυθμέσιν γῆς κρίμνα λεπτὰ βιβρώσκων ἐμοὶ δ᾽ ὑπάρχει πολλὰ καὶ περισσεύει· τὸ κέρας κατοικῶ πρὸς σὲ τῆς Ἀμαλθείης. Εἴ μοι συνέλθοις, ὡς θέλεις, ἀσωτεύσῃ, παρεὶς ὀρύσσειν ἀσφάλαξι τὴν χώρην. Απῆγε τὸν μῦν τὸν γεηπόνον, πείσας εἰς οἶκον ἐλθεῖν ὑπό τε τοῖχον ἀνθρώπου. Ἔδειξε δ' αὐτῷ, ποῦ μὲν ἀλφίτων πλήθη, ποῦ δ᾽ ἐσπρίων ἦν σωρός, ἢ πίθοι σύκων, στάμνοι τε μέλιτος, σωρακοί τε φοινίκων. Ὁ δ᾽ ὡς ἐτέρφθη πᾶσι, καὶ παρωρμήθη, καὶ τυρὸν ἦγεν ἐκ κανισκίου σύρων, ἀνέωξε τὴν θύρην τις· ὁ δ᾽ ἀποπηδήσας, στεινῆς ἔφευγε δειλὸς εἰς μυχὸν τρώγλης, ἄσημα τρίζων, τόν τε πρόξενον 3 θλίβων. Μικρὸν δ᾽ ἐπισχών, εἶτ᾽ ἔσωθεν ἐκκύψας, ψαύειν ἔμελλεν ἰσχάδος Καμειραίης* ἕτερος δ' ἐπῆλθεν ἄλλο τι προαιρήσων· οἱ δ᾽ ἔνδον ἐκρύβοντο. Μὃς δ᾽ ἀρουρίτης, « Τοιαῦτα δειπνῶν, » εἶπε, « χαῖρε καὶ πλούτει, καὶ τοῖς περισσοῖς αὐτὸς ἐντρύφα δείπνοις, ἔχων τὰ πολλὰ ταῦτα μεστὰ κινδύνων· ἐγὼ δὲ λιτῆς οὐκ ἀφέξομαι βώλου, ὑφ᾽ ἦν τὰ κρίμνα μὴ φοβούμενος τρώγω. »