Λέων ἐπ' ἄγρην οὐκέτι σθένων βαίνειν (πολλῷ γὰρ ἤδη τῷ χρόνῳ γεγηράκει), κοίλης ἔσω σπήλυγγος, ὡς νόσῳ κάμνων, ἔκειτο, δολίως, οὐκ ἀληθὲς ἀσθμαίνων, φωνὴν βαρεῖαν προσποιητὰ 1 λεπτύνων. Θηρῶν δ᾽ ἐπ' αὐλὰς ἦλθεν ἄγγελος φήμης, καὶ πάντες ἤλγουν ὡς λέοντος ἀῤῥώστου· ἐπισκοπήσων δ᾽ εἷς ἕκαστος εἰσήει. Τούτους ἐφεξῆς λαμβάνων ἀμοχθήτως, κατήσθιεν· γῆρας δὲ λιπαρὸν 4 ηὑρήκει. Σοφὴ δ᾽ ἀλώπηξ ὑπενόησε, καὶ πόῤῥω σταθεῖσα, « Βασιλεῦ, πῶς ἔχεις; » ἐπηρώτα. Κἀκεῖνος εἶπε· « Χαῖρε, φιλτάτη ζῴων. « Τί δ᾽ οὐ προσέρχῃ, μακρόθεν δέ με σκέπτη ; Δεῦρο, γλυκεῖα, καί με ποικίλοις μύθοις παρηγόρησον ἐγγὺς ὄντα τῆς μοίρης. Σώζοιο, » φησίν· « εἰ δ᾽ ἄπειμι, συγγνώσῃ· πολλῶν γὰρ ἴχνη θηρίων με κωλύει, ὧν ἐξιόντων οὐκ ἔχεις ὅ μοι δείξεις 5. » [Μακάριος ὅστις οὐ προλαμβάνει πταίσας, ἀλλ' αὐτὸς ἄλλων συμφοραῖς ἐπαιδεύθη.]