Λέων τις ἐβασίλευεν, οὐχὶ θυμώδης, οὐδ᾽ ὠμός, οὐδὲ πάντα1 τῇ βίῃ χαίρων, πρᾶος δὲ καὶ δίκαιος ὥς τις ἀνθρώπων. Ἐπὶ τῆς δ᾽ ἐκείνου, φασὶ δή, δυναστείης τῶν ἀγρίων ἀγυρμὸς ἐγεγόνει ζῴων, δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν παρ' ἀλλήλων τὰ ζῷα πάντα. Χὡς ὑπέσχον εὐθύνας λύκος μὲν ἀρνί, πάρδαλις δέ γ' αἰγάγρῳ, ἐλάφῳ δὲ τίγρις, πάντα δ' ἦγεν εἰρήνην, ὁ πτὼς λαγωὸς εἶπεν· « Ἀλλ᾽ ἐγὼ ταύτην τὴν ἡμέρην ἀεί ποτ' ηὐχόμην, ἥτις καὶ τοῖς βιαίοις φοβερὰ τἀσθενῆ θήσει. »