Λέων ποτ' ἀνδρῶν βίον ἄριστον ἐζήλου. Καὶ δὴ κατ᾽ εὐρὺν φωλεὸν διατρίβων, ὅσων ἀρίστην ὀριτρόφων φυὴν ἔγνω, φιλοφρονεῖσθαι γνησίως ἐπειρᾶτο. Πολὺς δ᾽ ὑπὸ σπήλυγγι θαμινὰ παντοίων θηρῶν ὅμιλος ἡμέρως συνηυλίσθη· ὁ δ᾽ εἱστία τε κἀφίλει νόμῳ ξείνων, λίην τιθεὶς ἅπασι δαῖτα θυμήρη. Φίλην δὲ κερδὼ καὶ σύνοικον εἰλήφει, μεθ᾿ ἧς τὰ πολλὰ μειλίχως συνεζήτει. Γέρων δέ τις πίθηκος ἦν ὁ δαιτρεύων, κρεῶν τε συσσίτοισι διανέμων μοίρας· ὅς, εἴ τις ἦλθεν οὐχὶ τῆς συνηθείης, ταὐτὸν παρετίθει δεσπότῃ τε κἀκείνῳ, ὅπερ εἶχεν ὁ λέων νεοδρόμῳ λαβὼν θήρη κερδώ δ' ἑώλων ἔφερεν οὐκ ἴσην μοίρην. Καὶ δή ποτ' αὐτήν, προσποιητὰ σιγῶσαν, λέων τίν' εἶχεν αἰτίην διηρώτα, δείπνου τε χεῖρα καὶ βορῆς ἀποσχοῦσα· « Κερδοῖ σοφή, λάλησον ὥσπερ εἰώθεις· φαιδρῷ προσώπῳ δαιτός, ὦ φίλη, ψαῦσον. » Ἡ δ᾽ εἶπεν· « Ὦ φέριστε θηρίων γέννης, πολλῇ μερίμνῃ καρδίην διαξαίνω*· οὐ γὰρ τὰ νῦν παρόντα μοῦνον ἀλγύνει, τὰ δ᾽ ἔπειτα, » φησί, « προσκοπουμένη κλαίω. Καθ' ἡμέρην γὰρ εἴ τις ἄλλος, εἶτ᾽ ἄλλος ξένος πελάζοι, τοῦτο δ᾽ εἰς ἔθος βαίνοι, τάχ᾽ οὐδ᾽ ἑώλων γεύσομαι κρεῶν μούνη. Ὁ λέων δὲ τερφθείς, ὡς λέων τε μειδήσας εἶπεν· « Πιθήκῳ ταῦτα, μὴ δ᾽ ἐμοὶ μέμφου.»