Equus stetit in pascuis, et ecce Leo, prede cupidus, ex improviso supervenit;
quem ut quadrupes vidit, gravi percussus est metu, et ait intra se : Angustie
michi sunt undique, et quid eligendum sit ignoro. Leoni enim resistere
minus tutum est michi, et terga dare multum est periculosum. Scio ergo
quid michi sit utilius : Leo nobilis est et misericors et pius, et ipse
simulato languori subvenire non dubitabit. Cepit igitur hinnire et terram
calcibus pulsare et miserum statum simulare. Quod ut Leo vidit, paulatim
accessit, et tanti laboris causam inquesivit. Cui dixisse creditur Equus
: Dum e(r)go miser hic ad pascua mea deambularem, grandis et preacuta
spina posteriorem pedem meum transfixit, et adhuc in recenti vulnere consistit.
Que, si eiecta non fuerit, vel michi mortem faciet vel pedis tollet officium.
Leo ergo, solita pietate motus, Equo conpassus est, et eum consolari cepit
et salutem ei promittere quam ipse prestare posset. Flexis itaque genibus
ad pedem se inclinavit, ut causam laboris videat et curam adhibeat; sed
fallax Equus ad salutem utri(u)sque calcibus pii Leonis frontem impie
conquassavit, ipsoque prostrato aura velocius aufugit. Leo vero, in extasi
factus, post longam moram caput erexit ad Equum circumspiciens; ipso non
invento sic locutus est : Frons mea testatur me nimis fuisse pium, cum
volui(t) iuvare perversum.
Moralitas. Nullus ergo debet perversi misereri vel iniquum fovere, quia,
quanto plus fovebitur, tanto adversior invenitur.