Ὄνος, πατήσας σκόλοπα, χωλὸς εἱστήκει· λύκον δ' ἰδὼν παρόντα καὶ σαφῆ δείσας παίρνει και ὄλεθρον, οὕτως εἶπεν· « Ὦ λύκε, θνήσκω· μέλλων δ᾽ ἀποπνεῖν σοί γε συμβαλὼν χαίρω. τι είδε τον Σὺ μᾶλλον ἢ γύψ ἢ κόραξ με δειπνήσεις. Χάριν δέ μοι δὸς ἀβλαβῆ τε καὶ κούφην, ἐκ τοῦ ποδός μου τὴν ἄκανθαν εἰρύσσας, » ὥς μου κατέλθῃ πνεῦμ᾽ ἀναλγὲς εἰς ᾅδου. Κἀκεῖνος εἰπών, « Χάριτος οὐ φθονῶ ταύτης, » ὀδοῦσιν ἄκροις σκόλοπα θερμὸν ἐξῄρει. Ὁ δ᾽ ἐκλυθεὶς πόνων τε καὶ δύης πάσης, στα τὸν κνηκίαν χάσκοντα λακτίσας φεύγει, ῥῖνας, μέτωπα, γομφίους τ᾿ ἀλοιήσας. Οἴμοι, » λύκος, « τάδ', » εἶπε, « σὺν δίκῃ πάσχω. Τί γὰρ ἄρτι χωλοὺς ἀρξάμην ἰατρεύειν, μαθὼν ἀπ᾿ ἀρχῆς οὐδὲν ἢ μαγειρεύειν ;