Discordiam habuerutn Bestie et Volucres de dignitate sua disceptantes.
Tandem ergo decreverunt, ut belli discrimine dignior pars innotesceret
et victrix honorem optineret. Leo igitur Bestiarum rex suum congregavit
exercitum, et omnia quadrupedia ad bellum convocavit. Aquila vero, inter
Volucres primatum tenens, omnia volatilia in campum adduxit, ubi pro honore
agendum fuit. Hec itaque videns Vespertilio ius in utraque parte habere
voluit, pedibus consimilis bestiis et pennis volucribus equalis; sub hac
igitur ambiguitate in tranco resedit arenti Vespertilio; revolvens in
animo suo ancipites belli tumultus et casus. Tandem vero, cum magnum videret
et validum Leonis exercitum, sub illius signis militare cepit : Murium
agm[i]ni se sociavit. Interea, annis (sic pro avis) prudens, Aquila celos
adiit, Iovem et Superos, ut sibi faverent, rogavit, et preciosa tulit
munera, quibus eorum favorem compararet. Jupiter, ergo placatus muneribus,
Aquila commendat miliciam et promittit ei victoriam. Quibus promissis
Aquila animata ad suos revertitur, et (ad) agmina disponens, unguibus
armate et rostris, hostem despicit et parvipendit, confortaque suum exercitum,
referens eis favorem Superum. Talibus itaque visis et auditis, Vespertilio
pennis confidens Mures despexit, et volucrem se dicens ad Volucrum transivit
exercitum. Bello igitur feliciter peracto pro parte Volucrum, Vespertilionis
astucia in curia est accusata, et iudicibus causa commissa. Qui dederunt
sentenciam, ut, pennis suis abrasis, perpetuum fieret obprobrium, a consorcio
Bestiarum segregata et Volucrum, in vespere volatura, ut res vocabulo
consentiret.
Moralitas. Hec fabula tangit leves et incertos homines, qui, Vespertilioni
similes, utramque partem sectantur.