Νωθής χελώνη λιμνάσιν ποτ᾽ αἰθυίαις λάροις τε καὶ κήυξιν εἶπεν ἀγρώσταις!· « Κἀμὲ πτερωτὴν εἴθε τις πεποιήκοι. » Τῇ δ' ἐκ τύχης ἔλεξεν αἰετὸς ταῦτα· « Πόσον, χέλυμνας, μισθὸν αἰετῷ δώσεις, ὅστις σ' ἐλαφρὴν καὶ μετάρσιον θήσω; » « Τὰ τῆς Ἐρυθρῆς πάντα δῶρά σοι δώσω. » « Τοιγὰρ διδάξω, » φησίν. Ὑπτίην δ᾽ ἄρας ἔκρυψε νέφεσιν, ἔνθεν εἰς ὄρος ρίψας, ἤραξεν αὐτῆς οὖλον ὄστρακον νώτων. Ἡ δ' εἶπεν ἐκψύχουσα· « Σὺν δίκῃ θνήσκω τί γὰρ νεφῶν μοι; καὶ τίς ἡ πτερῶν χρείη τῇ καὶ χαμᾶζε δυσκόλως προβαινούσῃ;