Μεθύων ἐλαίῳ λύχνος ἑσπέρης ηὔχει πρὸς τοὺς παρόντας ὡς Ἑωσφόρου κρείσσων λάμπειν ἅπασιν ἐκπρεπέστατον φέγγος. Ανέμου δὲ συρίσαντος εὐθὺς ἐσβέσθη, πνοῇ ῥαπισθείς. Ἐκ δὲ δευτέρης ἅπτων εἶπέν τις αὐτῷ· « Βαιὸν ἦν λύχνου πνεῦμα τῶν δ᾽ ἀστέρων τὸ φέγγος οὐκ ἀποθνήσκει. »