Asinus cotidie uidebat Catellum blandiri Dominum, et de mensa saturari,
et a familia illi largiri plura. Sic dixit As[inus] : Si Canem immundissimum
sic diligit Dominus meus et familia, [quanto magis me], et si obsequium
illi fecero, qui multo plus melior sum quam Canis, et multis rebus laudabilior,
et ualde utilis? Aqua [ex] sanctis fontibus alor; cibus mihi mundus datur;
melior sum Catello; meliori uita frui possum et maximum honorem habere.
Cum haec As[inus] cogitass[et], uidit Dominum introire. Cui occurrens
uelocius et clamans prosiliuit, et ambos pedes super humeros Domini sui
imposuit, eumque lingua linguens, et ungulis uestem discerpens, Dominum
suo fatigat pondere. Clamore Domini concitatur omnis familia; fustes et
lapides arripiunt, et super Asinum insurgunt; faciunt debilem membris,
costisque confractis abitiunt ad praesepia lassum atque semiuiuum.
Ne quis indignus ingerat, ut melioris officium faciat.