Dives erat et Canis lasciv(i)us illi, in quo sibi multum conplacuit.
Carus igitur erat Canis iste et Domino et familie, et alludebant ei. Vidit
itaque Asinus que fiebant cum Cane, et ait intra se : Stolidus plane sum
ego, quod Domino meo non applaudo, non arrideo, nec occuro ei, sicut Canis
iste de more facit. Speravit ut quanto Cane maior esset, tanto carior
haberetur, et maior sibi honor exhiberetur. Diligenter igitur cepit observare
Dominum et Canem colludentes, modum addiscere et formam ludi cupiens,
quam suo in tempore imitare (sic) vellet. Vidit itaque Canem super Dominum
saltitare, discurrendo circa illum, motu caude lascivoque latratu illi
se familiarem reddere. Uno ergo dierum cum in talibus essent Canis et
Dominus, ut ipse interesset, rudens accurit Asinus, et super Dominum saliens
pedibus eum pulsavit, movensque auritem caput et caudam, quod in Cane
didicerat, sic Domino suo placere se speravit. Sed Dominus perterritus
clamare cepit, et Asinum extra se factum existimavit. Servi igitur, clamore
Domini concitati, Asinum rudentem fustibus invadunt, et ludos quibus carus
fieri voluit graviter confundunt, sic eum tractantes ut vix semivivus
evaderet.
Moralitas. Sic multi, cupientes naturam suam fallere, intromittunt se
de talibus que natura non concessit, et sibi inutiles inde redduntur et
aliis viles.