Leo obdormivit forte in nemore; ad quem Mures accedentes circa eum cursitabant.
Contigit autem ut Mus, super eum saliens, sompnum ipsius turbaret. Leo
igitur excitatus in iram versus est, se(pe)que excuciens Murem apprehendit.
Cui Mus ait : Ut nobilitas tua michi parcat misero, paratus sum iusiurandum
tibi facere, quod non ex studio meo hoc contigerit, sed per magnum infortunium
meum. Peciitque misericordiam et vitam. Visum est ergo Leoni tenuem fore
gloriam, si Murem dampnaret, et misericordia motus dimisit eum illesum.
Factum [est] autem statim postea, ut Leo in foveam caderet, que ad capiendas
feras parata erat. Impeditus ergo ibi, Leo rugitus dedit et strepitus.
Quibus auditis, Mus, qui in vicino fuit, curiositatis causa illuc venit,
vidensque Leonem in fovea trepidantem agnovit eum, et ait illi : Video
quod desolatus sis et in magno periculo constitutus, moveorque super te
pro eo quod nuper benigne mecum egisti. Nunc ergo, cum vires non habeam,
volo te iuvare consilio. Sic ergo facies : terram ungulis tuis effossam
in cumulum trahes, et de cumulo saliendo lacum superare poteris. Fecit
itaque Leo sicut Mus docuit, et, adiutus cumulo, facili se saltu liberavit.
Moralitas. Sic dives et potens pauperis debet misereri et offensam suam
illi dimittere, quia pauper poterit diviti necessarius esse.