Venatores, egressi cum multitudine canum, Lupum insecuti sunt. At ille
forte iter per campum arripuit, in quo Pastor armentarius boves pascebat
et vaccas. Accurrens ergo Lupus ad Pastorem, quia timebat venatores, rogabat
eum per Deum suum, ut ab insequentibus auxilio suo servaretur, et ait
: Si me ab imminenti periculo servaveris, tibi et gregi tuo semper fidelis
ero et commodus. Vade igitur, ait Pastor, et absconde(re) [te] in rubo
qui vicinus est, et, cum supervenerint, ego alias te abisse monstrabo.
Fecit continuo, ut edoctus est a Pastore, et supervenerunt venatores,
sollicite requirentens quo Lupus divertisset. Pastor autem, extendens
manum suam, indicavit ei[s] viam qua non fugerat Lupus, sed oculos fixos
habuit in rubo in quo lacitavit (sic). Sic illi viam, quam manu Pastor
ostendit, arripuerunt, et salvatus est Lupus. Reversus ergo Pastor ad
Lupum ait : Quas grates aut que munera a te accepturus sum, pro eo quod
[te] celavi et venatores averti? Manus tua et vox tua, inquit Lupus, digna
a me deberent accipere munera, sed vellem quod oculi tui essent eruti.
Moralitas. Hoc exemplo duplicitas hominis arguitur, qui aliud ore promittit,
aliud corde intendit, sicut Lupus qui Pastori bene promisit et salvatus
ei maledixit.