Pavo cepit aliquando mestus esse, pro eo quod dulcem non haberet vocem,
et adiit Creatorem suum, conquerens ei quod dulci organo vocis destitutus
esset. Respondens Creator : Nonne decentissimo pennarum honore feliciter
ornatus es? Vere, inquit Pavo; sed nichil michi beatitudinis in hoc attributum
esse timeo, si cetere volucres propter vocis inepciam me contempnunt.
Quid enim michi valet decor pennarum, cum Lu[s]cinia, qui minima fere
est avis, vocis sue dulcedine me superet? Desiste, inquit Creator, vanas
ingerere querulas, quia in te uno non omnes convenire possunt gracie;
quelibet enim avis eo quod natura dedit debet esse contenta : tu decore
splendes, Aquila viribus viget, Lu[s]cinia vocis placet dulcedine, Corvus
crocitat, Columba gemit, Grus tempus monstrat et auguria, Hyrundo auroram
modulis salutat, Vespertilio in vespere volat, Gallus horarum est vates;
nullam natura dimisit inmunem. Non ergo amplius exigere debes quam quod
Creator concessit.
Moralitas. Omni homini sua debet sufficere sors et condicio, et nullus
habet alii invidere graciam quam Deus ei contulerit. Pauper, contentus
(est) eo quod habet, dives est; dives vero, dum semper ampliora cupit,
pauper est.