Leo disposuit de terra nativitatis sue transire ad aliud regnum. Sed,
quia rex fuit omnium bestiarum, convocatis omnibus, exposuit voluntatem
suam, et ait : Ego quidem alias iturus sum et nescio si revertar; ideoque
necessarium esse vobis reor, ut in unum conveniatis, et sano consilio
eligatis vobis regem loco meo substituendum. Responderunt omnes : Tu rex
noster fuisti, et in fortitudine magna simul et pietate regni gubernacula
[h]actenus disposuisti; quia de cetero imperare non vis, de ordinando
super nos rege tibi committimus. Respondit Leo : Filios non genui ne forte
vobis molesti fierent, et ideo regni heredem non habeo. Provideat ergo
sollicitudo vestra de ordinando super vos rege. Inito demum consilio,
bestie Lupum in regem asciscunt pro eo maxime, quia quasdam minis terruerat,
quasdam blandiciis declinaverat. Quod consilium Leoni innotuit, et dixit
bestiis : Honestam quidem bestiam eligistis; sed si misericors et pius
esse velit nescio. Et dixerunt : Seviciam Lupi omnes quidem novimus; [sed
speramus] ut, cum ei subiicimur, de nobis habiturus sit misericordiam.
Adductus est itaque Leo ut eum confirmaret; maiores vero bestie dixerunt
: Nequequam rex noster erit, nisi iuramento confirmet quod innocentes
bestias non occidat et carnes [h]edulium penitus adiuret (sic). Lupus,
ambicione regni cupidus, quod expositur promittit et iurat, et factus
est rex. Confirmatus ergo in regno, secundum consuetudinem suam cepit
comedere carnes et appetere, nec tamen audet infringere iusiurandum. Cepit
ergo occasionem querere erga bestias, et advocans unam quam volebat, apertis
faucibus, quesivit ab ea de anhelitu suo, an bene olentem haberet anhelitum
an fetidum. Cui bestia : Fetidissimus est anhelitus tuus, inquit, Domine
rex. Lupus ergo convocavit universas bestias, et ex sentencia quesivit
cui vindicte suiiciendus esset, qui in dominum suum dixisset blasphemiam.
Dicunt omnes quia vivere nullatenus deberet. Et ait Lupus : Hec est bestia,
demonstrans eandem que in se publice dixit blasphemiam. Arripite eam ergo,
et, secundam sentenciam que data est, interficite illam. Quod subito factum
est, et comedit Lupus, dans singulis de residuo partes, ideo ut in posterum
ad tale opus bestias inveniret benivolas. Modico demum tempore, vocavit
aliam bestiam, a qua, sicut prius, quesivit de anhelitu suo. Illa vero,
comperta quod prior morti data est pro eo quod veritatem locuta est, in
contrarium falsum dixit, asserens se numquam tam bene olentem sensisse.
Iterum convocatis bestiis, quesivit ex sentencia cui vindicte subiiciendus
esset qui domino suo manifeste dixisset mendacium. Adiudicatus est morti
qui hoc fecisset, et demonstrata bestia occisa est et devorata, ut prior.
Postea vero, nullam amplius inveniens occasionem, quesivit de Symia a
simili casu. Que, utramque partem responsionis metuens, invenit medium,
dicens : Domine, anhelitus tuus ad utrumque se habet. Et ita non potuit
eam Lupus incusare. Tunc simulavit infirmitatem, et advocate sunt bestie
artis medice doctissime, ut ex accidentibus considerarent que esset regis
infirmitas et quomodo posset curari. Tacto igitur pulsu et inspecta diligentissime
urina, nullum signum inequalitatis poterant in eo invenire. Sed suggestum
est ei, ut, si forte desiderium alicuius carnis haberet, sine dilacione
ipsam comederet, ut ex recenti et calida dieta mollem posset habere ventrem
et sic infirmitati ipsius consuleretur. Tunc confessus est desiderium
se habere comedendi. Symiam, sed occasionem deesse qua eam occideret,
cum iusiurandum non auderet infringere. Cui sapientes et eminenciores
dixerunt : Nonne tu, Domine, sicut alii reges, liberam potes habere in
tuos potestatem et debes habere, nec ita pietas in una custodiatur bestia,
ut dominum nostrum et regem perdamus? Captaque est innocens Symia et ad
devorandum prolata. Sic omnes bestie sub unam venerunt sentenciam, [tradita]
Lupo libera potestate quas vellet condempnare.
Moralitas. Sapiens quidam, gravatus iniuriis a domino suo sibi illatis
: Grave est, inquit, michi, si tacuero, et, si locutus fuero, gravius
dampnum pertimesco.