Ἔφευγ᾽ ἀλώπηξ· τῆς δ᾽ ὄπισθει φευγούσης κυνηγὸς ἐτρόχαζεν. Ἡ δ' ἐκεκμήκει· δρυτόμον δ' ἰδοῦσα, « Πρὸς θεῶν σε σωτήρων, κρύψον με ταύταις αἷς ἔκοψας αἰγείροις, καὶ τῷ κυνηγῷ, » φησί, « μή με μηνύσης. Ὁ δ᾽ οὐ προδώσειν ὤμνυ· ἡ δ᾽ ἀπεκρύφθη. Ἦλθεν κυνηγός, καὶ τὸν ἄνδρ᾽ ἐπηρώτα, μὴ τῇδ' ἀλώπηξ καταδέδυκεν, ἢ φεύγει. « Οὐκ εἶδον, » εἶπε· τῷ δὲ δακτύλῳ νεύων τὸν τόπον ἐδείκνυ᾽ οὗ πανοῦργος ἐκρύφθη. Ὁ δ᾽ οὐκ ἐπισχών, τῷ λόγῳ δὲ πιστεύσας, παρῆλθε. Θερμοῦ δ᾽ ἐκφυγοῦσα κινδύνου, κερδὼ παχείας ἐξέκυπτεν αἰγείρου, σεσηρὸς αἰκάλλουσα. Τῇ δ' ὁ πρεσβύτης « Ζωαγρίους μοι χάριτας, » εἶπεν, «ὀφλήσεις. Ἐῤῥυσάμην σε, » φησίν· « ἀλλὰ μιμνήσκου. « Πῶς οὐκ ἄν, » εἶπεν, « ὧν γε μάρτυς εἱστήκειν; Ἔῤῥωσοι τοίνυν, καὶ τὸν ὅρκον οὐ φεύξῃ. Φωνῇ μὲ ἔσωσας, δακτύλῳ δ' ἀπέκτεινας. [Σοφὸν τὸ θεῖον κἀπλάνητον· οὐδ᾽ ἄν τις λαθεῖν ἐπιορκῶν προσδοκᾷ, δίκην φεύγει.]