Homines triturabant in horreo, et Hyrundo in trabe residebat dulcibus
lasciva modulis diem salutans, et Passeres ante ostium foris elapsa grana
queritabant. Quibus ait Hyrundo : Cur sic foris manetis et aperto vobis
ostio ad granorum copiam non intratis? Qui respondentes dixerunt : Quia
timemus homines, et maxime baculos illos, quibus frumenta flagellant.
Et ait Hyrundo : Numquid cernitis qualiter me advolare permittunt et intus
esse sine offensa? Sic et vos non offendent. Sic ergo monitis eius animati,
intus convolant, et, quasi ad prandia invitati, spicas libere excuciunt
et expilant. Trituratores autem, cum viderent eos audacter intrare, inter
se dixerunt qualiter crastina die, clausis ostiis, eos capere vellent
et male tractare. Hoc ergo consilium cum audiret Hyrundo et intelligeret,
ne crastino venirent eos ammonuit. Quibus mane non intrantibus, mirati
sunt homines, et consilium eorum ab Hyrundine proditum intellexerunt,
et dixerunt ad invicem : Falli equidem poterit Hyrundo garrula, si nos
mutaverimus verba, dicentes quod nichil mali facere velimus Passeribus
ingressis. Et, Hyrudine reversa, fecerunt sicut predixerant. Audiens ergo
Hyrundo illos pacem promittere Passeribus, audita retulit eis, et ausi
sunt miseri venire secundo. Omnibus igitur intus receptis clauserunt ostia
viri, et dati sunt Passeres in captivitatem et mortem, paucis evadentibus,
qui Hyrundini mendacia sua inproperabant, arguentes illam quod in mortem
eos vocasset. Quibus illa respondit : Ego melius non potui, quia, vera
dicentibus illis, verax fui, et, cum ipse mentirentur, cum eis inventa
sum mentiri
Moralitas. Sic multi aliorum mendacia referunt, in quibus se mentiri nesciunt.