Ἐν τῷ ποτ' οἴκῳ πρόβατον εἶχε τις χήρη. Θέλουσα δ' αὐτοῦ τὸν πόκον λαβεῖν μείζω, ἔκειρεν ἀτέχνως, τῆς τε σαρκὸς οὐ πόῤῥω τὸν μαλλὸν ἐψάλιζεν, ὥστε τιτρώσκειν. Ἀλγοῦν δὲ πρόβατον, εἶπε· « Μή με λυμαίνου πόσην γὰρ ὁλκὴν τοὐμὸν αἷμα προσθήσει; Ἀλλ᾽ εἰ κρεῶν, δέσποινα, τῶν ἐμῶν χρήζεις, ἔστιν μάγειρος, ὅς με συντόμως θύσει· εἰ δ᾽ εἰρίων πόκου τε, κοὐ κρεῶν, χρήζεις, πάλιν ἔστι κουρεύς, ὃς κερεῖ με καὶ σώσει. »