Αγροικος ἠπείλησε νηπίῳ τίτθηκ κλαίοντι· « Παῦσαι· μή σε τῷ λύκῳ ῥίψω. Ὁ λύκος δ᾽ ἀκούσας, τήν τε γραῦν ἀληθεύειν νομίσας, ἔμεινεν, ὡς ἕτοιμα δειπνήσων, ἕως ὁ παῖς μὲν ἑσπέρης ἐκοιμήθη· αὐτὸς δὲ πεινῶν καὶ λύκος χανὼν ὄντως, ἀπῆλθε νωθραῖς ἐλπίσι παρεδρεύσας. Λύκαινα δ᾽ αὐτὸν ἡ σύνοικος ἠρώτα· » Προ« Πῶς οὐδὲν ἄρας ἦλθες, ὥσπερ εἰώθεις; » . Ὁ δ' εἶπε· « Πῶς γάρ, ὃς γυναικὶ πιστεύω; »