Ανὴρ Ἀθηναῖος τις ἀνδρὶ Θηβαίῳ κοινῶς ὁδεύων, ὥσπερ εἰκός, ὡμίλει. Ῥέων δ᾽ ὁ μῦθος ἦλθε μέχρις Ηρώων, μακρὴ μὲν ἄλλως ῥῆσις', οὐδ᾽ ἀναγκαίη. Τέλος δ' ὁ μὲν Θηβαῖος υἱὸν Ἀλκμήνης ὁ δ᾽ ἐξ Ἀθηνῶν ἔλεγεν ὡς πολὺ κρείσσων Θησεύς γένοιτο, καὶ τύχης ὁ μὲν θείης ὄντως λελογχεν, Ἡρακλῆς δὲ δουλείης. Λέγων δ᾽ ἐνίκα· στωμύλος γὰρ ἦν ῥήτωρ· ὁ δ᾽ ἄλλος, ὡς Βοιωτός, οὐκ ἔχων ἴσην λόγοις ἅμιλλαν, εἶπεν ἀγρίῃ μούσῃ· « Πέπαυσο · νικᾶς. Τοιγαροῦν χολωθείη Θησεὺς μὲν ἡμῖν, Ἡρακλῆς δ' Αθηναίοις. »