Ἐν τοῖς παλαιοῖς ἦν ἀνὴρ ὑπεργήρως· εἶχεν δὲ πολλοὺς παῖδας· οἷς ἐπισκήπτων (ἔμελλε γὰρ δὴ τὸν βίον τελευτήσειν), ἐκέλευε λεπτῶν, εἴ τις ἐστί που, ῥάβδων δέσμην ἐνεγκεῖν. Ἧκέ τις φέρων ταύτην. Πειρᾶσθε δή μοι, τέκνα, σὺν βίῃ πάσῃ, ῥάβδους κατᾶξαι δεδεμένας σὺν ἀλλήλαις. Ὁ δ' οὐ γὰρ ηδύναντο)· « Κατὰ μίην τοίνυν πειρᾶσθ᾽ ». Ἑκάστης δ᾽ εὐχερῶς καταγείσης, « Ὦ παῖδες, οὕτως, » εἶπεν, « ἂν μὲν ἀλλήλοις ὁμοφρονῆτε πάντες, οὐδ᾽ ἂν εἷς ὑμᾶς βλάψαι δύναιτο, κἂν μέγιστον ἰσχύῃ· ἦν δ᾽ ἄλλος ἄλλου χωρὶς ἦτε τὴν γνώμην, πείσεσθ᾽ ἕκαστος ταὐτὰ τῇ μιῇ ῥάβδῳ. [Φιλαδελφία μέγιστον ἀγαθὸν ἀνθρώποις, ἢ καὶ ταπεινοὺς ὄντας ἦρεν εἰς ὕψος.]»