Ἔλαφος κεράστης ὑπὸ τὸ καῦμαι διψήσας λίμνης ὕδωρ ἔπινεν ἡσυχαζούσης. Ἐκεῖ δ᾽ ἑαυτοῦ τὴν σκιὴν θεωρήσας, χηλῆς μὲν ἕνεκα καὶ ποδῶν ἐλυπήθη, ἐπὶ τοῖς δὲ κέρασιν ὡς καλοῖς ἄγαν ηὔχει. Παρῆν δὲ Νέμεσις, ἢ τὰ γαῦρα πημαίνει. Κυνηγέτας γὰρ ἄνδρας εἶδεν ἐξαίφνης ὁμοῦ σαγήναις καὶ σκύλαξιν εὐρίνοις· ἰδὼν δ᾽ ἔφευγε, δίψαν οὐδέπω παύσας, καὶ μακρὸν ἐπέρα πεδίον ἴχνεσιν κούφοις. Ἐπεὶ δὲ δὴ σύνδενδρον ἦλθεν εἰς ὕλην τα κέρατα θάμνοις ἐμπλακεὶς ἐθηρεύθη. Καὶ ταῦτ᾽ ἔφη· « Δύστηνος, ὡς διεψεύσθην οἱ γὰρ πόδες μ' ἔσωζον, οἷς ἐπηδούμην τὰ κέρατα δὲ προὔδωκεν, οἷς ἐγαυρούμην. ») [Περὶ τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων ὅταν κρίνῃς, μηδὲν βέβαιον ὑπολάβης, προγινώσκων, μηδ' αὖτ᾽ ἀπογνῷς, μηδ' ἀπελπίσης· οὕτω σφάλλουσιν ἡμᾶς ἐνίοθ᾽ αἱ πεποιθήσεις.]