Ἄνθρωπος ἦλθεν εἰς ὄρος κυνηγήσων, τόξου βολῆς ἔμπειρος· ἦν δὲ τῶν ζῴων φυγή τε πάντων καὶ φόβου δρόμος πλήρης. Λέων δὲ τοῦτον προκαλεῖτο θαρσήσας αὑτῷ μάχεσθαι. « Μεῖνον, » εἶπε, « μὴ σπεύσῃς, κ ἄνθρωπος αὐτῷ, « μηδ' ἐπελπίσῃς νίκῃ τῷ δ᾽ ἀγγέλῳ μου πρῶτον ἐντυχών, γνώση τί σοι ποιητόν ἐστιν. » Εἶτα τοξεύει, μικρὸν διαστάς. Χὼ μὲν οἶστὸς ἐκρύφθη λέοντος ὑγραῖς” χολάσιν· ὁ δὲ λέων δείσας ὥρμησε φεύγειν εἰς νάπας ἐρημαίας. Τούτου δ᾽ ἀλώπηξ οὐκ ἄπωθεν εἱστήκει. Ταύτης δὲ θαρσεῖν καὶ μένειν κελευούσης, « Οὔ με πλανήσεις, » φησίν, « οὐδ᾽ ἐνεδρεύσεις· ὅπου γὰρ οὕτω πικρὸν ἄγγελον πέμπει, πῶς αὐτὸς ἤδη φοβερός ἐστι γινώσκω. »