Μῦθος μέν, ὦ παῖ βασιλέως Αλεξάνδρου, Σύρων παλαιόν ἐστιν εὕρεμ᾽ ἀνθρώπων, οἱ πρίν ποτ' ἦσαν ἐπὶ Νίνου τε καὶ Βήλου. Πρῶτος δέ, φασίν, εἶπε παισὶν Ἑλλήνων Αίσωπος ὁ σοφός· εἶπε καὶ Λιβυστῖνος λόγους Κιβύσσης. Ἀλλ᾽ ἐγὼ νέῃ μούσῃ δίδωμι, φαλάρῳ χρυσέῳ χαλινώσας τὸν μυθίαμβον, ὥσπερ ἵππον ὁπλίτην. Ὑπ᾿ ἐμοῦ δὲ πρώτου τῆς θύρης ἀνοιχθείσης, εἰσῆλθον ἄλλοι, καὶ σοφωτέρης μούσης γρίφοις ὁμοίας ἐκφέρουσι ποιήσεις, μαθόντες οὐδὲν πλεῖον ἤ με γινώσκειν. Ἐγὼ δὲ λευκῇ 4 μυθιάζομαι ῥήσει, καὶ τῶν ἰάμβων τοὺς ὀδόντας οὐ θήγω, ἀλλ᾽ εὖ πυρώσας, εὖ δὲ κέντρα πρηύνας, ἐκ δευτέρου σοι τήνδε βίβλον ἀείδω.