Ανὴρ γεωργὸς ἀμπελῶνα ταφρεύων, καὶ τὴν δίκελλαν ἀπολέσας, ἀνεζήτει μὴ τῶν παρόντων τήνδ᾽ ἔκλεψεν ἀγροίκος. Ηρνεῖθ᾽ ἕκαστος. Οὐκ ἔχων δ᾽ ὅ ποιήσει, εἰς τὴν πόλιν κατῆγε πάντας ὁρκώσων· τῶν γὰρ θεῶν δοκοῦσι τοὺς μὲν εὐήθεις ἀγροὺς κατοικεῖν, τοὺς δ᾽ ἐσωτέρω τείχους εἶναί τ᾽ ἀληθεῖς καὶ τὰ πάντ᾽ ἐποπτεύειν. Ὡς δ', εἰσιόντες τὰς πύλας, ἐπὶ κρήνης τοὺς πόδας ἔνιζον, κἀπέθεντο τὰς πήρας, κῆρυξ ἐφώνει χιλίας ἀριθμήσειν μήνυτρα σύλων, ὧν ὁ θεὸς ἐσυλήθη. Ὁ δὲ τοῦτ᾽ ἀκούσας, εἶπεν· « Ὡς μάτην ἥκω· κλέπτας γὰρ ἄλλους πῶς θεός γ᾽ ἂν εἰδείη, ὃς τοὺς ἑαυτοῦ φῶρας οὐχὶ γινώσκει, ζητεῖ δὲ μισθοῦ μή τις οἶδεν ἀνθρώπων; »