Vulpes erat in caverna sua et parvuli sui foris discurrebant. Quos cum
videret Aquila, diligenter eos observavit, donec unum apprehenderet. Quem
tandem apprehensum cum illa ungulis male premeret, ad clamorem mater eius
egressa est, et pro eo, ut dimitteret, Aquilam rogavit : Sed illa respondit,
dicens hoc nequaquam posse fieri, quia pullos in nido multum esurientes
haberet, quibus ille necessarius foret, et hoc dicto nidum petiit Aquila,
Vulpecula post eam clamante sed frustra, et usque ad nidum parvulum suum
prosequente. Cum ergo videret illa quod precibus nil faceret et clamoribus,
ad solitas se vertit artes. Arripit igitur ignitam fac(c)ulam, et aridis
lignis collectis arborem, in qua sedit Aquila cum pullis, circumdedit
igni subposito. Ad Aquilam dixit : Fac modo vale pullis tuis, et ipsam
te salvans, si potes, meis ignibus eos com[m]it[t]e, quia matris in eos
redundabit iniquitas. Hiis ergo auditis, materna pietate super pullos
mota, pro eis Vulpem rogat ut ignibus parcere velit et ardorem (sic pro
arborem) non conburant, sed suum vulpeolum sanum recipiat.
Moralitas. Aquile figuram tenent divites elati et contumaces, quia inferiores
se premunt et spoliant, nec eos ad se clamantes exaudiunt; sed, cum venerit
ignis in ulcionem, velent utique Vulpi parvulum suum redidisse.