Aquila secus mare deambulavit piscacionis studio; sed, nullo pisce invento,
in concham offendit, que Testudinem intus habuit. Hanc ergo unguibus arripiens,
ad lit[t]us devexit, ut ibi prandia faceret et Testudinem suis usibus
utilem rederet. Dum ergo ad hoc intendit ut illam consumere possit, concha
quam induerat ab unguibus et rostro eam defendit. Sic itaque Aquila conatus
suos diu in vanum consumpsit, quia nulla vi vel arte Testudinem habere
potuit. Cornix ergo qui aderat forte, videns Aquilam in irritum laborare
et iam velle desistere, accessit prop(r)ius, et ait : Regius ille cibus
nequaquam erit abiiciendus. Cui dixit Aquila : Testa inexpugnabilis, ut
vides, murus est limaci, et frustra labores meos expendo. Et ait Cornix
: Si mecum dividere velis, sumendi tibi formam monstrabo. Dic ergo, ait
Aquila, ut hec prandia te comitem habeant. Et ait ei Cornix ingeniosa
: Igitur tibi sublime volandum erit, et lit[t]us petrosum subtus habebis,
testaque de superis auris, ab unguibus dimissa, in littore petroso allidetur,
et confracta Testudine[m] servare non poterit, sed sine ponte sua tue
voluntati eam patebit. Aquila ergo Cornicis approbat consilium, et in
sublimi, ut docuit, volitans. Testudinem ab unguibus suis dimisit, quam
Cornix subtus exspectans protinus rapuit, et Aquilam esurientem fraudavit.
Moralitas. Sic astuti simplices infatuant, et dolis peragunt quod viribus
nequeunt.