Accidit aliquando ut Leo graviter infirmaretur, et astiterunt ei universe
bestie; inter quas que artem medicine noverunt, sic ei locute sunt : De
infirmitate tua, o rex, iamdiu tractavimus multum sollicite, et libentissime
tibi subveniremus, nec possumus, nisi cor Cerbi habeamus. Apprehensus
est igitur Cervus, et decoriatus ab hiis quibus id officii erat iniunctum.
Circumstabant autem singule bestie, et, eo eviscerato, cor evulsum est
deportandum ad Leonem, ut , cum ex eo gustasset Leo, cito recuperata sanitate,
a lecto egritudinis sue ex[s]urgeret. Sed inter hec Vulpecula cor Cervi,
quod casu depositum erat, dolose furata est et comedit. Quod, inter omnes
bestias quesitum et diligentissime investigatum, apud nullam earum inventum
est. Vulpeculam autem suspectam de hoc habuerunt, et incusabant eam quod
cor Cervi domino suo tam utile devorasset. Quibus respondit Vulpecula
: Plane iniuriam sustineo, pro eo quod joc nefas michi imponitis. Sunt
etenim alie quamplurime bestie, quas iustius incusare debetis quam me.
An putatis me tam impie velle agere, ut voracitatem meam domini mei et
regis saluti preponam? Sed, si Leoni fuero exhibita, coram ipso meam innocenciam
declarabo, quod quidem coram vobis ostendere non valeo. Consenciunt itaque
bestie, et dicunt : Apud nos innocens haberi poteris, si de innocencia
tua Leoni constare feceris. Astitit agitur coram Leone. Cui et Leo dixit
:Ubi est cor Cervi, quod medicine mee fuit apponendum? Vulpecula cum ammiracione
respondit : Putas, o rex, quod Cervus habuerit cor? Ipse procul dubio,
cum deberet occidi, ut ipsa vidi in prima congregacione cum eum comprehendere
vellemus, vix elapsus est, et ad secundam venit, et vix manus nostras
effugit. Si utique cor habuisset, ad terciam congregacionem, ubi occidebatur,
non venisset. Verum est, ait Leo, et ex hoc manifestum est eum cor non
habuisse. Et ita calliditate sua evasit Vulpecula.
Moralitas. Sic sepe prudens aliquis, propter virtutem suam que singula
facile credit, ab iniquo et doloso decipitur.