Λέων νοσήσας ἐν φάραγγι πετραίῃ ἔκειτο, νωθρά γυῖα γῆς ἐφαπλώσας - φίλην δ᾽ ἀλώπεκ᾽ εἶχεν, ᾗ προσωμίλει. Ταύτη ποτ᾽ εἶπεν· « Εἰ θέλεις με σὺ ζῴειν; πεινῶ γὰρ ἐλάφου τῆς ὑπ᾽ ἀγρίαις πεύκαις κεῖνον τὸν ὑλήεντα δρυμὸν οἰκούσης καὶ νῦν διώκειν ἔλαφον οὐκέτ᾿ ἰσχύω. Σὺ δ᾽ ἂν θελήσης, χεῖρας εἰς ἐμὰς ἥξει, λόγοισι θηρευθεῖσα σοῖς μελιγλώσσοις. Ἀπῆλθε κερδώ· τὴν δ᾽ ὑπ᾽ ἀγρίαις ὕλαις σκιρτῶσαν εὗρε μαλθακῆς ὑπὲρ ποίης · ἔσαινε δ᾽ αὐτὴν πρῶτον, εἶτα καὶ χαίρειν προσεῖπε, χρηστῶν τ' ἄγγελος λόγων ἥκειν . « Ὁ λέων, » ἔφασκεν, « οἶδας, ἔστι μοι γείτων· ἔχει δὲ φαύλως, κἠγγύς ἐστι τοῦ θνήσκειν. Τίς οὖν μετ' αὐτὸν θηρίων τυραννήσει - διεσκοπεῖτο· σὺς μέν ἐστιν ἀγνώμων, ἄρκτος δὲ νωθής, πάρδαλις δὲ θυμώδης, τίγρις δ᾽ ἀλαζὼν καὶ τὸ πᾶν ἐρημαίη. Ἔλαφον τυραννεῖν ἀξιωτάτην κρίνει · γαύρη μὲν εἶδος, πολλὰ δ᾽ εἰς ἔτη ζώει· κέρας δὲ φοβερὸν πᾶσιν ἑρπετοῖς φύει, δένδροις ὅμοιον, κοὐχ ὁποῖα τῶν ταύρων. - Τί σοι λέγω τὰ πολλά; πλὴν ἐκυρώθης, μέλλεις τ᾿ ἀνάσσειν θηρίων ὀρειφοίτων. Τότ᾽ οὖν γένοιτο τῆς ἀλώπεκος μνήμη, δέσποινα, τῆς σοι τοῦτο πρῶτον εἰπούσης. Ταῦτ᾽ ἦλθον 7. Ἀλλὰ χαῖρε, φιλτάτη. Σπεύδω πρὸς τὸν λέοντα, μὴ πάλαι με ζητήσῃ τα χρῆται γὰρ ἡμῖν εἰς ἅπαντα συμβούλοις δοκῶ δὲ καὶ σέ, τέκνον, εἴ τι τῆς γραίης κεφαλῆς ἀκούεις. Επρεπέ σοι παρεδρεύειν ἐλθοῦσαν 10 αὐτῷ, καὶ πονοῦντα 11 θαρσύνειν. Τὰ μικρὰ πείθει τοὺς ἐν ἐσχάτοις ὥραις· ψυχαὶ 12 δ' ἐν ὀφθαλμοῖσι τῶν τελευτώντων. » Ὣς εἶπε κερδώ. Τῆς δ' ὁ νοῦς ἐχαυνώθη λόγοισι ποιητοῖσιν 13· ἦλθε δ᾽ εἰς κοίλην σπήλυγγα θηρός, καὶ τὸ μέλλον οὐκ ᾔδει. Λέων δ᾽ ἀπ᾿ εὐνῆς ἀσκόπως ἐφορμήσας ὄνυξιν οὔατ᾽ ἐσπάραξεν ἀκραίοις, σπουδῇ διωχθείς1· τὴν δὲ φύζα δειλαίην θύρης κατιθὺς ἦγεν εἰς μέσας ὕλας. Κερδὼ δὲ χεῖρας ἐπεκρότησεν 18 ἀλλήλαις, καὶ ἐπεὶ πόνος μάταιος ἐξανηλώθη. Κἀκεῖνος ἐστέναζε τὸ στόμα βρύχων· ὁμοῦ γὰρ αὐτὸν λιμὸς εἶχε καὶ λύπη. Πάλιν δὲ κερδοῦν ἱκέτευε φωνήσας, ἄλλον τιν' εὑρεῖν δεύτερον δόλον θήρης. Ἡ δ᾽ εἶπε κινήσασα βυσσόθεν γνώμην « Χαλεπὸν κελεύεις αὖτις , ἀλλ᾽ ὑπουργήσω. » Καὶ δὴ κατ᾽ ἔχνος, ὡς σοφὴ κύων, ᾔει, πλέκουσα τέχνας καὶ πανουργίας πάσας. Ἀεὶ δ᾽ ἕκαστον ποιμένων ἐπηρώτα, μή πού τις ἔλαφος ἡματωμένη φεύγει. Τὴν δ᾽ ὥς τις εἶδε, δεικνύων ἂν ὁδήγει 18, ἕως ποθ᾽ εὗρεν ἐν κατασκίῳ χώρῳ δρόμων ἀναψύχουσαν. Ἡ δ᾽ ἀναιδείης ὀφρὺν ἔχουσα καὶ μέτωπον εἱστήκει. Ελάφου δὲ φρίξ ἐπέσχε νῶτα καὶ κνήμας, χολῇ δ᾽ ἐπέζει καρδίην, ἔφη δ' οὕτω· « Σύ νυν διώκεις πανταχοῦ με, καὶ φεύγω. Ἀλλ᾽, ὦ στύγημα, νῦν μὲν οὐχὶ χαιρήσεις, ἤν μοι προσέλθῃς καί τι γρύξαι τολμήσης. Ἄλλοις ἀλωπέκιζε τοῖς ἀπειρήτοις, ἄλλους δὲ βασιλεῖς ὑπερέθιζε καὶ ποίει. Τῆς δ' οὐκ ἐτρέφθη θυμός, ἀλλ᾽ ὑποβλήδην, « Οὕτως ἀγεννής, » φησί, « καὶ φόβου πλήρης πέφυκας; οὕτω τοὺς φίλους ὑποπτεύεις; Ὁ μὲν λέων σοι συμφέροντα βουλεύων, μέλλων τ' ἐγείρειν * τῆς πάροιθε νωθείης, ἔψαυσεν ὠτός, ὡς πατὴρ ἀποθνήσκων • ἔμελλε γάρ σοι πᾶσαν ἐντολὴν δώσειν, ἀρχὴν τοσαύτην πῶς λαβοῦσα τηρήσεις. Σὺ δ᾽ οὐχ ὑπέστης κνίσμα χειρὸς ἀῤῥώστου, βίη δ᾽ ἀποσπασθεῖσα μᾶλλον ἐτρώθης. Καὶ νῦν ἐκεῖνος πλεῖον ἢ σὺ θυμοῦται, λίην ἄπιστον πειράσας σε καὶ κούφην, βασιλῆ * δέ φησι τὸν λύκον καταστήσειν. Οἴμοι πονηροῦ δεσπότου· τί ποιήσω; ἅπασιν ἡμῖν αἰτίη κακῶν γίνῃ. Ἀλλ' ἐλθέ, καὶ τὸ λοιπὸν ἴσθι γενναίη, μηδ' ἐπτόησο, πρόβατον οἷον ἐκ ποίμνης. Όμνυμι γάρ σοι φύλλα πάντα καὶ κρήνας 25, οὕτω γένοιτο σοὶ μόνη με δουλεύειν, ὡς οὐδὲν ἐχθρὸν οἶδεν, ἀλλ᾽ ὑπ᾽ εὐνοίης τίθησι πάντων κυρίην σε τῶν ζῴων. » Τοιαῦτα κωτίλλουσα τὴν ἀγαιίνην ἔπεισεν ἐλθεῖν δὶς τὸν αὐτὸν εἰς ᾅδην. Ἐπεὶ δὲ λόχμης εἰς μυχὸν κατεκλείσθη, λέων μὲν αὐτὸς εἶχε δαῖτα παντοίην, σάρκας λαφύσσων 26, μυελὸν ὀστέων πίνων, καὶ σπλάγχνα λάπτων· ἡ δ᾽ ἀγωγός 27 εἱστήκει πεινῶσα θήρης· καρδίην δὲ νεβρείην δάπτει πεσοῦσαν, ἁρπάσασα λαθραίως· καὶ τοῦτο κέρδος εἶχεν ὧν ἐκεκμήκει. Λέων δ᾽ ἕκαστον ἐγκάτων ἀριθμήσας, μόνην ἀπ᾿ ἄλλων 28 καρδίην ἐπεζήτει, καὶ πᾶσαν εὐνήν, πάντα δ᾽ οἶκον ἠρεύνα. Κερδὼ δ᾽ ἀπαιολῶσα τῆς ἀληθείης, « Οὐκ εἶχε πάντως, » φησί· « μὴ μάτην ζήτει. Ποίην δ' ἔμελλε καρδίην ἔχειν, ἥτις ἐκ δευτέρου λέοντος ἦλθεν εἰς οἴκους; »