Contigit una vice quod Lupus et Herinacius se consociabant, et statutum
est inter eos ut Herinacius se contra canum seviciam opponeret. Est enim
consuetudo Herinacii, ut, insequentibus canibus, se in globum colligat.
Sic confederati ad villam venerunt et furati sunt ovem. Lupus, autem qui
ferebat ovem, fugam arripuit, et post se socium reliquit, qui canes ab
insecucione prohiberet. Sed vidit Herinacius quia setarum suarum aculei
contra canes illi valere possent, contra homines vero nichil illi prodessent,
et vocavit Lupum ut sibi fieret auxilium. Respondit Lupus ei : Quid tibi
faciam nescio, cum simus remoti a silva, et (in) manu valida rustici cum
canibus instant. Saltam (sic), inquit Herinacius, ultimum michi osculum
dare poteris, et (sic pro ut) possis referre amicis meis, quanta dileccione,
in articulo mortis positi, (et) ab invicem separati sumus. Vero mones,
inquit Lupus, et hoc faciam. Accessit et osculatus est eum. At ille, deosculantis
se labia dentibus arripiens, indissolubiliter ei adhesit. Instant canes,
et Lupus adherentem sibi deportat, licet invitus. Lupus autem dixit :
Dimitte me saltem adhuc, quoniam in brevi ambo capiemur. Respondit Herinacius
: Vere scias, quia non dimittam te, quia iustum est et bene decet ut socii,
tam fideliter coniuncti, aut simul evadant, aut simul capiantur. Ventum
est igitur ad consilium (sic pro silvam) et videns Herinacius quia posset
evadere, laxavit dentes quibus Lupi labia constrinxerat, et in arborem
qui sibi erat vicina, contendit (sic). Jace, inquit Lupus, misera bestiola,
et defende te canibus; ego vero fugiam in latebras silvarum, ut salvus
evadam. Respondit Herinacius: Juratum fedur mutue sollicitatis (sic pro
societatis) turpiter disrumpis, cum tu, reversus ad ovem, me post tergum
relinquis; sed fac cum ove mea permissione quod volueris, si te canum
non absterret presencia.
Moralitas. Sic contigit deceptori, quod seipsum decipit, ubi alium decipere
intendit.