Dum Lupus, assumptis carnibus, os avide roderet, ossis particula gutturi
eius forte adhesit, et magnum illi dolorem fecit. Lupus ergo, potens in
curia Leonis utpote summus prepositus, bestias adesse iussit, cupiens
ab aliqua laboris sui et periculi audire consilium. Quesivit ergo si aliqua(m)
artem medendi novisset, qua sibi subvenire posset. Et quedam discreta
Vulpecula esse potuit et eloquens Lupo respondit : Inter nos nec bestiam
scimus nec avem, ydoneam in hoc articulo medicam, que scilicet sciat vel
possit in hoc periculo subvenire tibi, preter solam Gruem, cui colli longitudo
rostrique duricies huius rei aptitudinem prestant. Grus ergo ad periclitantis
Lupi vocatur presenciam, et super hac consulitur necessitate. Que salutem
illi promittit et medicinam, si merces eam reddat benivolam. Lupus itaque,
hiis verbis consolatus, se in tante necessitate diviciis nolle parcere
dicit, et magna promittit, dum solummodo curam accelerare vellet. Illa
igitur, rostro suo gutturi eius inmisso, materiam et causam de collo laborantis
sapienter evexit, et optatam prestitit illi salutem, et promissa exegit
ab eo munera. Cui respondisse dicitur ille: Numquid magna pietatis mee
munera recepisti, cum de gutture meo caput tibi sanum dimisi? Si esses
ergo sapiens, hoc munere contenta fores, cum tu manifeste scias gruinas
carnes [me] maxime desiderare in ista infirmitate.
Moralitas. Sic divites, superbi et inmites de pauperibus faciunt, qui
sub eis sunt et sub eis serviunt : ipsis videtur, quod satis mercedis
laborum suorum recipiant, in eo quot sub illis victitant et manu teneri
ducuntur ab ipsis.