Corvus perfidie (sic) pinguem caseum in villa furatus erat; et ad nemus
reversus in summa quercu resedit, et letas crocitaciones iteravit. Contigit
autem ut, eo auditu (sic), Vulpes ad arborem in qua sedit accederet, visura
quid tantis crocitacionibus sibi vellet Corvus. Videns ergo illum super
caseum exultantem, eum benivole salutavit, et ait illi : In tota vita
mea non vidi avem tibi similem in decore, quia penne tue plus nitent quam
cauda Pavonis. Et oculi tui radiant ut stelle, et rostri tui graciam quis
posset describere? Si ergo vox tua dulcis esset et sonora, non video quomodo
aliqua [avis] possit tibi similis inveniri, que scilicet tanto sit ornata
decore. Hiis igitur Vulpedem (sic pro Vulpecule) laudibus Corvus deceptus,
ut Vulpi placere possit et ampliores laudes promereri, cantare cepit,
oblitus casei quem rostro tenebat. Dum ergo rostrum a caseo solvit, ille
male servatus ad yma decidit et in potestatem Vulpis venit.
Moralitas. Sic solet contingere levibus et minus providis hominibus, qui
falsis adulacionibus aures accommodant et vanis laudibus inhiant; dum
minus respiciunt, in dampna sua seducti veniunt.