Cervus, dum puro biberet flumine, vidit umbram suam in aquis, et placuit
sibi forma sua pro parte, partim quoque displicuit sibi. Cornua enim ramosa
et alta multum laudavit; sed tybias graciles vituperavit. Igitur, dum
sic bibit et se miratur in undis, aure strepitum concipit et homines cum
canibus adesse cernit. Territus ergo pedibus fugiendo insistit, donec
optatum nemus eum recipit. Sed nemus spinis [h]irsutum et ramis fugam
eius impedit, cornibus apprehensis et retentis, donec canes instarent
et iam a spinis captum invadere[n]t. Tunc igitur, in desperacionem ductus,
ait : Quod magis erat utile, hoc vituperavi, et quod penitus inutile fuit,
hoc maxime laudavi.
Moralitas. Vulgo dicitur : Noli laudare, ne habeas quod vituperes.