Homo quidam, rebus humanis exutus, datus est sepulture. Cuius Uxor superstes
sepulchrum eius frequentaer visitibat, lacrimas et demitus extremis casibus
debitos ibi fundens. Eodem autem tempore iniquus quidam, in furto deprehensus,
dampnatus est suspendio. Erat autem dampnatorum custodia cuidam Militi
commissa, qui observare debuit ne de patibulo tollerentur, vel sepelirentur.
Milite vero nimis (sic pro minus) sollicito, cognati furis et amici furem
furtim sustulerunt, et sepelierunt eum contra leges patrie et consuetudinis.
Hinc ergo Miles anxius furis male custoditi culpam et penam in capud suum
redundare timebat. Talibus igitur circumdatus angustiis, predictam Mulierem
sibi satis familiarem mestus adivit, eius consilium super hoc casu habiturus.
Mulier ista, ut diximus, solebat viri sui tumulum lacrimis suis perfundere,
et pia vota pro viro facere. Sed visum Militem benigne salutavit, et amice
cum suscepit; qui statim illi pericula sua insinuat et consilium suum
implorat, et illa protinus ait : Noli, Domine, timere periculum, quia
prope est sanum consilium. Age ergo, et virum de tumula (sic) [sumas];
utilius est enim ut pendeat quam sic tumulatus iaceat, dum vivus possit
mortuo iuvare (lege : iuvari); qui aquis dicere poterit vel cogitare virum
meum pendentem non esse latronem, vel quis culpabit quod mortuus vivum
iuv(ab)it?
Moralitas. Hi(i)s instructus eris quam parva [sit] fide[s] mulieris :
flet misso satis (sic pro satis amisso), sed placet iste satis.