Asinus, dum exiret ad pascua, obvium habuit Leonem, quem prior salutavit
ipse hoc modo : Salve, care frater. Cui Leo respondit : Miror qua audacia
me consanguineum tuum nominare presumas, cum nec forma nec fortitudine
michi possi equari. Respondit Asinus : Tu tibi inaniter usurpas quod de
te solo bestie et fere pavorem habeant. Sed veni mecum in proximum montem,
et ostendam tibi quod eciam de me timorem habebunt. Sequitur itaque Leo
Asinum in montem, circa quem maior multitudo bestiarum et ferarum convenerat,
ubi consistens Azinus (sic) magnum et terribilem vocem emisit. Ad cuius
sonum omnes bestie ille nimis exterite diffugiunt, quia tam ineptam et
terribilem vocem numquam audierant, nec desistunt a fuga, quamdiu eum
vident et audiunt. Quod ut vidit Ainus, dixit Leoni : Animadverte nunc
quod et me timent et fugiunt bestie. Cui respondit Leo : Non miror quod
terres bestias, que te non noverunt. Que, si te nossent sicut ego, non
utique te timerent, sicut nec ego te timeo.
Moralitas. Hec fabula monet illos derideri, qui, cum viribus nil facere
possunt, inanibus verbis se putant esse terribiles.