Γάμοι μὲν ἦσαν Ἡλίου θέρους ὥρῃ. και τὰ ζῷα δ' ἱλαροὺς ἦγε τῷ θεῷ κώμους. Καὶ βάτραχοι δὲ λιμνάδας χοροὺς ἦγον· οὓς εἶπε παύσας φρῦνος· « Οὐχὶ παιάνων τοῦτ᾽ ἐστὶν ἡμῖν, φροντίδων δὲ καὶ λύπης ὃς γὰρ μόνος νῦν λιβάδα πᾶσαν αὐαίνει, τί μὴ πάθωμεν τῶν κακῶν, ἐὰν γήμας ὅμοιον αὑτῷ παιδίον τι γεννήση; » Χαίρουσι πολλοὶ τῶν ὑπερβολῇ κούφων ἐφ᾽ οἷς ἄγαν μέλλουσιν οὐχὶ χαιρήσειν.