Ο Βοηλάτης ἄνθρωπος εἰς μακρὴν ὕλην ταῦρον κεράστην ἀπολέσας ἀνεζήτει· ἔθηκε δ᾽ εὐχὴν ταῖς ὀρεινόμοις νύμφαις, Ἑρμῇ νομαίῳ”, Πανί, τοῖς πέριξ, ἄρνα λοιβὴν παρασχεῖν, εἰ λάβοι γε τὸν κλέπτην. Ὄχθον δ' ὑπερβάς, τὸν καλὸν βλέπει ταῦρον λέοντι θοίνην· δυστυχὴς δ᾽ ἐπαρᾶται καὶ βοῦν προσάξειν 4, εἰ φύγοι γε τὸν κλέπτην. [ Εντεῦθεν ἡμᾶς τοῦτ' ἔοικε γινώσκειν, ἄβουλον εὐχὴν τοῖς θεοῖσι μὴ πέμπειν, ἐκ τῆς πρὸς ὥρην ἐκφορουμένους λύπης.]