Δάμαλις ἐν ἀγροῖς, ἄφετος, ἀτριβὴς ζεύγλης, κάμνοντι καὶ σύροντι τὴν ὕνιν ταύρῳ, « Τάλας, » ἐφώνει, « μόχθον οἷον ὀτλεύεις. Ὁ βοῦς δ' ἐσίγα χὐπέτεμνε την χώρην. Ἐπεὶ δ᾽ ἔμελλον ἀγρόται θεοῖς θύειν, ὁ βοῦς μὲν ὁ γέρων εἰς νομὰς ἀπεζεύχθη, ὁ δὲ μόσχος ἁδμὴς κεῖνος εἵλκετο, σχοίνῳ δεθεὶς κέρατα, βωμὸν αἵματος πλήσων. Κἀκεῖνος αὐτῷ τοιάδ᾽ εἶπε φωνήσας· « Εἰς ταῦτα μέντοι μὴ πονῶν ἐτηρήθης ὁ νέος παρέρπεις τὸν γέροντα, καὶ θύῃ, καί σου τένοντα πέλεκυς, οὐ ζυγὸς τρίψει.