Pulcher et intacta uitulus ceruice resultans
scindentem assidue uiderat arua bouem.
Non pudet, heus, inquit, longaeuo uincula collo
ferre nec expositis otia nosse iugis,
cum mihi subiectas pateat discursus in herbas,
et nemorum liceat rursus opaca sequi ?
At senior, nullam uerbis compulsus in iram,
uertebat solitam uomere fessus humum,
donec deposito per prata liceret aratro
molliter herboso procubuisse toro.
Mox uitulum sacris innexum respicit aris
admotum cultro comminus ire popae.
« Hanc tibi tristis, ait, dedit indulgentia mortem
expertem nostri quae facit esse iugi.
Proderit ergo graues quamuis perferre labores
otia quam tenerum mox peritura pati.
Est hominum sors ista, magis felicibus ut mors
sit cita, cum miseros uita diurna regat.