Δρυτόμοι τινὲς σχίσαντες ἀγρίην πεύκην, ἐνεῖραν αὐτῇ σφήνας, ὡς διασταίη, γένοιτό τ᾽ αὐτοῖς ὁ πόνος ὕστερον ῥᾴων. Πεύκη στένουσα, « Πῶς ἄν, » εἶπε, « μεμφοίμην τὸν πέλεκυν, ὅς μου μὴ προσῆκει τῇ ρίζη, ὡς τοὺς κακίστους σφῆνας, ὧν ἐγὼ μήτηρ; ἄλλος γὰρ ἄλλῃ μ' ἐμπεσὼν διαῤῥήσσει. [Ὁ μῦθος ἡμῖν τοῦτο πᾶσι μηνύει, ὡς οὐδὲν οὕτω δεινὸν ἂν πρὸς ἀνθρώπων πάθοις τι τῶν ἔξωθεν, ὡς ὑπ᾽ οἰκείων.]