Αλιεύς τις αὐλοὺς εἶχε, καὶ σοφῶς ηὔλει. Καὶ δήποτ' ὄψον ἐλπίσας ἀμοχθήτως πολὺ πρὸς αὐλῶν ἡδυφωνίην ἥξειν, τὸ δίκτυον θεὶς ἐτερέτιζεν εὐμούσως. Ἐπεὶ δὲ φυσῶν ἔκαμε καὶ μάτην ηὔλει, βαλὼν σαγήνην, ἔλαβεν ἰχθύας πλείστους. Ἐπὶ γῆς δ' ἰδὼν σπαίροντας ἄλλον ἀλλοίως, τοσαῦτ᾽ ἐκερτόμησε, τὸν βόλον πλύνων· « Αναυλα νῦν ὀρχεῖσθε· κρεῖσσον ἦν ὑμᾶς πάλαι χορεύειν, ἡνίκ᾽ εἰς χοροὺς ηὔλουν. [Οὐκ ἔστιν ἀπόνως οὐδ᾽ ἀλύοντα κερδαίνειν· ὅταν βαλὼν δὲ τοῦθ᾽ ἕλης ὅπερ βούλει, τοῦ κερτομεῖν σοι καιρός ἐστι καὶ παίζειν.]