Αἰσχρῆς τις ἄρα καὶ κακοῤῥύπου δούλης ἰδίης ἑαυτοῦ, καὶ παρεῖχεν αἰτούσης ἅπανθ᾽ ἑτοίμως. Ἡ δέ, χρυσίου πλήρης, σύρουσα λεπτὴν πορφύρην ἐπὶ κνήμης, πᾶσαν μάχην συνῆπτεν οἰκοδεσποίνῃ. Τὴν δ᾽ Ἀφροδίτην ὥσπερ αἰτίην τούτων λύχνοις ἐτίμα, καὶ καθ᾿ ἡμέρην πᾶσαν ἔθυεν, ηὔχεθ᾽, ἱκέτευεν, ἠρώτα, ἕως ποτ' αὐτῶν ἡ θεὸς καθευδόντων ἦλθεν καθ᾽ ὕπνους, καὶ φανεῖσα τῇ δούλῃ, « Μὴ ἐμοὶ χάριν σχῆς ὡς καλήν σε ποιούσῃ· τούτῳ κεχόλωμαι, » φησίν, « ᾧ καλὴ φαίνῃ. [Απας ὁ τοῖς αἰσχροῖσιν ὡς καλοῖς χαίρων θεοβλαβής τίς ἐστι καὶ φρένας πηρός.] »