Αλιεὺς θαλάσσης πᾶσαν γόνα ξύων, μικρόν ποτ' ἰχθὺν ὁρμῆς ἀφ᾽ ἱππείης1 ἤγρευσεν ἐκ τῶν εἰς τάγηνον ὡραίων. Ὁ δ᾽ αὐτὸν οὕτως ἱκέτευεν ἀσπαίρων· « Τί σοι τὸ κέρδος; ἢ πόσου με πωλήσεις; οὐκ εἰμὶ γὰρ τέλειος· ἀλλά με πρώην πρὸς τῇδε πέτρῃ φυκὶς ἔκυσεν ἡ μήτηρ. Νῦν οὖν ἄφες με· μὴ μάτην ἀποκτείνης το ἐπὴν δέ, πλησθεὶς φυκίων θαλασσείων, μέγας γένωμαι, πλουσίοις πρέπων δείπνοις, τότ᾽ ἐνθάδ' ἐλθὼν ὕστερόν με συλλήψῃ. » Τοιαῦτα μύζων ἱκέτευε κασπαίρων. Ἀλλ' οὐκ ἔμελλε τὸν γέροντα θωπεύσειν· ἔφη δὲ πείρων αὐτὸν ὀξέϊ σχοίνῳ· «Ὁ μὴ τὰ μικρά, πλὴν βέβαια, τηρήσας, μάταιός ἐστιν, ἂν ἄδηλα θηρεύῃ. »