Ἄνθρωπος ἵππον εἶχε. Τοῦτον εἰώθει κα Μαρία κενὸν παρέλκειν· ἐπετίθει δὲ τὸν φόρτον ὄνῳ γέροντι. Πολλὰ τοιγαροῦν κάμνων, ἐκεῖνος ἐλθὼν πρὸς τὸν ἵππον ὡμίλει· « Ἂν μοι θελήσῃς συλλαβεῖν τι τοῦ φόρτου, τάχ᾽ ἂν γενοίμην σῷος· εἰ δὲ μή, θνήσκω. » . Ὁ δ' « Οὐ προάξεις; » εἶπε, « μηδ' ἐνοχλήσῃς. » Εἶρπεν* σιωπῶν· τῷ κόπῳ δ᾽ ἀπαυδήσας τον Δανειακή μας πεσὼν ἔκειτο νεκρός, ὡς προειρήκει. Τὸν ἵππον οὖν παρ' αὐτὸν εὐθέως στήσας ὁ δεσπότης, καὶ πάντα τὸν γόμον λύων, ἐπ᾿ αὐτὸν ἐτίθει, τὴν σάγην τε τοῦ κτήνους, καὶ τὴν ὀνείην προσεπέθηκεν ἐκδείρας. Ὁ δ᾽ ἵππος, « Οἴμοι τῆς κακῆς, » ἔφη, « γνώμης οὗ γὰρ μετασχεῖν μικρὸν οὐκ ἐβουλήθην, τοῦτ' αὐτό μοι πᾶν ἐπιτέθεικεν ἡ χρείη.