Αλεκτορίσκων ἦν μάχη Ταναγραίων, οἷς θυμὸν εἶναί φασιν οἷον ἀνθρώποις. Τούτων ὁ λειφθείς (τραυμάτων γὰρ ἦν πλήρης), ἐκρύβετ' ἐς οἴκου γωνίην ὑπ᾽ αἰσχύνης. Ὁ δ᾽ ἄλλος εὐθὺς εἰς τὸ δῶμα πηδήσας, ἐπικροτῶν τε τοῖς πτεροῖς ἐκεκράγει. Καὶ τὸν μὲν αἰετός τις ἐκ στέγους ἄρας, ἀπῆλθ'· ὁ δ᾽ ἄλλος ἀμφ' ἔβαινε θηλείαις, ἀμείνονα σχὼν ταπίχειρα τῆς ἥττης. Ἄνθρωπε, καὶ σὺ μή ποτ᾽ ἴσθι καυχήμων, ἄλλου σε πλεῖον τῆς τύχης ἐπαιρούσης· πολλοὺς ἔσωσε καὶ τὸ μὴ καλῶς πράττειν.