Χειμῶνος ὥρῃ σῖτον ἐκ μυχοῦ σύρων ἔψυχε μύρμηξ, ὃν θέρους σεσωρεύκει. Τέττιξ δὲ τοῦτον ἱκέτευε λιμώττων, δοῦναί τι καὐτῷ τῆς τροφῆς, ὅπως ζήσῃ. « Τί οὖν ἐποίεις, » φησί, « τῷ θέρει τούτῳ; » « Οὐκ ἐσχόλαζον, ἀλλὰ διετέλουν ᾄδων. Γελάσας δ' ὁ μύρμηξ, τόν τε πυρὸν ἐγκλείων, Χειμῶνος ὀρχοῦ, » φησίν, « εἰ θέρους ἦσας, » τοις