Ovis et Lupus discordiam habuerunt inter se magnam, quam bello finire
statuerunt. Congregaverunt ergo ex utraque parte suos auxiliarios, et
venerunt in campum uterque cum exercitu magno et forti. Lupus enim omne
genus Luporum secum habuit. Ovis quoque Arietum agmina cornibus bene munita
et acies Canum rapacium secum adduxit in bello. Videns ergo Lupus inmensa
Arietum agmina audaci fronte bella promittere et Canes morsibus asperos
pro Ove velle pugnare, congressionem facere timuit. Misit igitur legatos
suos ad partem adversam, pro firma pace acturos et bona concordia. Hanc
igitur formam pacis Lupus optulit, et (sic pro ut) ipse suos et suorum
liberos obsides daret, et Canes reciperet; et placuit verbum istud in
conspectu Ovium, et pacem laudantes Canes suos obsides miserunt, et parvulos
Luporum receperunt. Sed Lupi, ad sua reversi, statim pacis federa ruperunt,
et, super compeditos et ligatos obsides irruentes, sine misericordia eos
persequebantur et devorantes eos usque ad nullum. Oves vero, tante crudelitatis
inscie, obsides suos simpliciter et honeste eos tenuerunt, nullam eis
molestiam inferentes. Quadam tamen die pre desiderio, ni fallor, parentum
et patrie, Iupiculi ululare ceperunt. Quos ut unus patrum audivit, aliis
nunciare properavit. Irati igitur Lupi magno cursu et comitatu ad ovilia
venerunt in spiritu superbo et fremento (sic) Ovibus loquentes : Scimus
modo et intelligimus federa statute pacis a vobis lesa et rupta; parvuli
namque nostri, anxiati in fortitudine, ad nos clamaverunt, et ecce venientes
venimus cum furore illorum iniurias vindicare volentes. Et hoc dicto insultum
fecerunt in Oviculas tam filii quam patres, et cecidit inermis et inbellis
turba Bidentum.
Moralitas. Nullus debet inimico suo bonus esse, nec ei in bello parcere,
ne postea fiat Oves illo existente Lupo. Bonum est eciam homini defensorem
suum nunquam dimittere, sub cuius tutela tutus esse poterit, ne sibi contingat
ut Ovibus que Canes suos obsides dederunt.