Faber quidam, peritus in arte sua, securim fabricaverat; sed usum illius,
manubrio deficiente, habere non poterat. Ille ergo, videns se ope ligni
indigere, nemus sibi adeundum scivit. Venit itaque ad silvam, et Arbores
super hac necessitate consuluit. Cui respondentes, dixerunt Arbores quod
consilium ei dare vellent et auxilium, cum in utrobique divites essent.
Lignorum itaque vulgus, ut scripta ferunt, nemoris regimen [et] dominatum
arbe (sic pro albe) Spine commiserant, cuius ergo habenda erat gracia,
ut Faber quod perciit optineret. Rogata ergo domina nemoris et magistra
benigne annuit, et Orno precepit ut Fabro subveniret et cito eum expediret;
quod dicto cicius impletum est. Et Ornus dedit Fabro de se manubrium.
Faber igitur, aptato manubrio sibi, securis industriam experiri in Alno
cepit. Que laudem meruit et incudi obediens fuisse commendatur. Post hec
quoque omne genus lignorum vulnerat Faber et detruncat. Tunc igitur ardua
Quercus, gravi lesa vulnere, (et) molestias suas gracili Fraxino conqueritur.
Que, socia cladis et vulnerum, flebili sic voce respondit : Merito venit
super nos ista destructio, cum arma Fabri nostri sint muneris et consilii.
Moralitas. Sic sibi facit dampnum et cladem, qui hostem suum munit et
armat.