Athenæ
cum florerent
æquis
legibus,
Procax libertas civitatem miscuit,
Frenumque solvit pristinum licentia.
Hic conspiratis factionum partibus
Arcem tyrannus occupat Pisistratus.
Quum tristem servitutem flerent Attici,
Non quia crudelis ille, sed quoniam grave
Omne insuetis onus, et cpissent
queri,
Æsopus
talem tum fabellam rettulit.
Ranæ,
vagantes liberis paludibus,
Clamore magno regem petiere a Jove,
Qui dissolutos mores vi compesceret.
Pater deorum risit atque illis dedit
Parvum tigillum, missum quod subito vadis
Motu sonoque terruit pavidum genus.
Hoc mersum limo cum jaceret diutius,
Forte una tacite profert e stagno caput,
Et explorato rege cunctas evocat.
Illæ
timore posito certatim adnatant,
Lignumque supra turba petulans insilit.
Quod cum inquinassent omni contumelia,
Alium rogantes regem misere ad Jovem,
Inutilis quoniam esset qui fuerat datus.
Tum misit illis hydrum, qui dente aspero
Corripere cpit
singulas. Frustra necem
Fugitant inertes; vocem præcludit
metus.
Furtim igitur dant Mercurio mandata ad Iovem,
Adflictis ut succurrat. Tunc contra Tonans
Quia noluistis vestrum ferre inquit bonum,
Malum perferte.
Vos quoque, o cives, ait
Hoc sustinete, majus ne
veniat, malum.