Αγροῦ χελιδών μακρὸν ἐξεπωτήθη. Εὗρεν δ' ἐρήμοις ἐγκαθημένην ὕλαις πηδόν' οξύφωνον· ἡ δ᾽ ἀπεθρήνει τὸν Ἴτυλον ὠμὸν ἐκπεσόντα τῆς ὥρης. - [Ἐκ τοῦ μέλους δ᾽ ἔγνωσαν αἱ δύ᾽ ἀλλήλας· καὶ δὴ προσέπτησάν τε καὶ προσωμίλουν.] Χἢ μὲν χελιδὼν εἶπε· « Φιλτάτη ζῴων 3, πρῶτον βλέπω σε σήμερον μετὰ Θρήκην. [Λεί τις ἡμᾶς πικρὸς ἔσχισεν δαίμων· καὶ παρθένοι γὰρ χωρὶς ἦμεν ἀλλήλων.] Ἀλλ' ἔλθ᾽ ἐς ἀγρὸν καὶ πρὸς οἶκον ἀνθρώπων, ὅπου γεωργοῖς κοὐχὶ θηρίοις ᾄσεις. Σύσκηνος ἡμῖν καὶ φίλη κατοικήσεις. [Υπαιθρον ὕλην λεῖπε καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις ὁμώροφόν μοι δῶμα καὶ στέγην οἴκει. 'Γί σε δροσίζει νυκτὸς ἔννυχος στίβη, καὶ καῦμα θάλπει, πάντα δ᾽ ἀγρότιν τήκει; Ἄγε δὴ σεαυτήν, σοφὰ λαλοῦσα, μήνυσον. »] Τὴν δ᾽ αὖτ᾽ ἀηδὼν ὀξύφωνος ἠμείφθη 6. « Εα με πέτραις ἐμμένειν ἀοικήτοις· [καὶ μή μ' ὀρεινῆς ὀργάδος σὺ χωρίσσης. Μετὰ τὰς Ἀθήνας ἄνδρα καὶ πόλιν φεύγω· ] αν οἶκος δέ μοι πᾶς χἠπίμιξις ἀνθρώπων Μια λύπην παλαιῶν συμφορῶν ἀναξαίνει. » [Παραμυθία τίς ἐστι τῆς κακῆς μοίρης λόγος σοφός, καὶ μοῦσα, καὶ φυγὴ πλήθους λύπη δ᾽, ὅταν τις, οἷσιν εὐθενῶν ὤφθη, τούτοις ταπεινὸς αὖθις ὢν συνοικήσῃ.]